ik%2520in%2520labyrinth_edited_edited.jp

over joan

Joan Elkerbout (1970)

sociaal werkster & therapeut

(inter)spiritueel counseler & voorganger

Wat mij kenmerkt? Enerzijds van jongs af aan een religieus-spirituele en mystieke inslag waardoor ik altijd bezig ben geweest met de vraag wie ik werkelijk ben en waardoor ik me verdiepte in wijsheid vanuit verschillende religieuze en andere wijsheidsstradities. Anderzijds mijn ervaringen met pesten als slachtoffer, ook van jongs af aan, tot ik in de twintig was. En de gevolgen daarvan voor mijn verdere leven, in negatieve zin alsook in positieve! Daarnaast in mijn volwassen leven de ervaring met zeer ernstige en levensbedreigende ziekte en, tegelijk, emotioneel misbruik in mijn relatie en het herstel daarna.

Mijn ervaringen als slachtoffer van pesten hadden een grote invloed op mij – zowel negatief, alsook – later – positief. In eerste instantie waren de gevolgen voor vooral mijn sociale functioneren ingrijpend. Daarnaast kampte ik lang met de herinneringen die mij meteen van mijn stuk brachten als het er over ging. Ik had het geluk dat mijn ouders mij wisten bij te brengen dat het niet  aan  mij  lag,  waardoor  ik me   gesteund voelde     in

wie ik was. Dat is in die tijd een belangrijk deel van mijn behoud geweest. Met mijn cliënten maak ik vaak mee dat dit besef er niet of te weinig was en dan is de impact nog groter. Vandaar dat ik in mijn werk onder andere gericht ben op dat grote misverstand in onze samenleving. Dat misverstand is vaak geïntegreerd door het slachtoffer in het zelfbeeld, terwijl dat verre van de waarheid is.

Als jong kind was ik al vastbesloten om 'psycholoog' te worden en iets aan pesten te gaan doen. Hoe jong ik ook was, ik begreep dat er veel te weinig goede aandacht was voor de ernst van pesten. Ik was 9 en ik had al een map waarin ik aantekeningen maakte voor het boek dat ik ooit zou gaan schrijven. Psycholoog werd het niet, want de statistiek nekte me. In plaats daarvan werd ik maatschappelijk werkster. Naast het nodige feit dat ik met mijn eigen proces aan de slag ging via therapie, studeerde ik ook in 1996 af op het thema 'de gevolgen van pesten'. Dat afstuderen haalde de media, omdat ik de eerste was die de gevolgen van pesten als trauma erkende. Meteen had ik dan ook een lopende praktijk. Ik richtte een stichting op en volgde aanvullende opleidingen en trainingen op therapeutisch vlak (zoals NLP en Voice Dialogue). Jarenlang had ik (individuele) gesprekken met inmiddels volwassen slachtoffers van pesten, leidde ik weekenden voor kinderen, jongeren en volwassenen en gaf ik lezingen, trainingen en deskundigheidsbevorderingen. En ik schreef mijn boek. Mijn levenswerk was een feit en ik deed het met veel plezier en vooral voldoening om wat ik kon betekenen.

In 2009 ging een ander zielsverlangen in vervulling: ik studeerde in New York af aan het One Spirit Interfaith Seminary als (Nederlands eerste) Interfaith Minister. Oftewel: interreligieus/interspiritueel voorganger. Al jaren werd ik geraakt door het besef dat het in de mystieke kern van alle religies en andere wijsheidstradities eigenlijk om hetzelfde gaat: Liefde en compassie voor je zelf en de ander, inclusief

In 2012 kampte ik al langere tijd met klachten waardoor ik dacht een burn-out te hebben. Echter bleek in september van dat jaar dat er iets veel ernstigers aan de hand was. Ik bleek de Ziekte van Kahler (Multiple Myeloom) te hebben; een ongeneeslijke vorm van beenmergkanker. Ik was er heel slecht aan toe. Een heftige tijd brak aan met zware behandelingen en allerlei diepgaande emoties. Godzijdank kwam ik door al die behandelingen goed heen en na anderhalf jaar kwam ik na een stamceltransplantatie in volledige remissie terecht. Vanaf dat moment krabbelde ik langzaamaan weer op.

In de tijd van mijn ziekte bleek mijn toenmalig partner er ander gedrag op na te houden dan dat ik verwacht had. Dat was traumatisch, wrang en heel pijnlijk. Ik was er ook door in de war. Uiteindelijk besefte ik dat wat me ook nog zou overkomen: alles was beter dan blijven. Dat bleek een heel goede keuze. Alhoewel er veel onzekerheid was over mijn gezondheid en toekomst en ik (nog) dacht dat de ziekte snel terug zou komen, leefde ik op. Er viel een last van mijn schouders en ik vond een diep gevoel van vrijheid terug. Ook fysiek herstelde ik sneller. Dat was een wonderlijke ervaring, en ook weer verwarrend. Er was mij gezegd dat ik het alleen niet zou redden, door mijn ex-partner. In al mijn kwetsbaarheid in die tijd had ik dat meegenomen als mogelijke waarheid, maar niets bleek minder waar.

Wel bleek enige tijd later dat ik wat last had van PTSS. Niet zozeer door het ziek zijn en de behandelingen, maar door de ervaringen met mijn ex-partner en haar invloed op mijn directe omgeving. Ik ben ermee aan de slag gegaan, want ik wilde me werkelijk helemaal vrij voelen. In diezelfde tijd ontmoette ik mensen die mij en mijn ex-partner kenden en die mij spontaan vertelden wat hun indruk was geweest over de relatie die ik toen had (en dat gebeurt me soms nog steeds). Zelfs over de tijd ruim voordat ik ziek bleek te zijn. Hoe ze, kortweg gezegd, 'blij' waren voor mij dat die relatie over was, omdat ze hadden gezien en gevoeld hoe ik ondermijnd werd op een bijna onzichtbare wijze. Het bracht me wederom danig in de war, want dat was niet het beeld dat ik had door alles wat er voorheen tegen mij gezegd was. Ik had met een groot geloof in de relatie er altijd voor gevochten. Ondanks de soms ingewikkelde gebeurtenissen in de relatie. Maar gaandeweg begonnen de kwartjes te vallen, vooral door de gesprekken met enkele van die mensen die zelf werkten met slachtoffers van emotioneel misbruik en narcistisch gedrag. Ook in de sessies over PTSS kwam dit naar boven. Sinds die tijd ben ik me gaan verdiepen in hoe dat werkt; emotioneel misbruik en narcisme. Vooral de complexiteit en het bijna onzichtbare, heel subtiele, maar funeste karakter ervan is me langzaamaan duidelijk geworden. Ik heb tijd nodig gehad om dit werkelijk voor mezelf te erkennen, omdat die erkenning heel mijn relatie in een ander licht zette. En ik hoorde als het ware haar stem meteen in hoe ze - honend - korte metten met me zou maken, vooral weer mij onderuit halend. En hoe ze dit - uiteraard - ook naar anderen zou doen... Maar er kwam een dag dat de erkenning naar mezelf doorsloeg. Dat was een bevrijding. Een bevrijding die nog altijd doorwerkt in mij, in het weer zijn wie ik werkelijk ben. Los van haar 'gedoe'. En ik geniet ervan. Ik haal weer adem. Levensadem.

Tijdens mijn verdieping over narcisme en emotioneel misbruik viel me op hoe sterk de raakvlakken zijn met de dynamiek van pesten. Zowel in het erkennen ervan, als in het bestaan van de vele misverstanden, alsook in de benadering die nodig is door hulpverleners. Ook daarin is het van groot belang, net zoals bij de verwerking van pesten, om een hulpverlener te treffen die werkelijk de impact van emotioneel misbruik begrijpt en kan uitleggen. Iemand die de ruimte heeft om echt te luisteren en die de verhalen en vragen niet van tafel veegt om een andere weg in te slaan om, bijvoorbeeld, (veel te vroeg) op zoek te gaan naar je eigen aandeel. De erkenning en de uitleg over hoe dit werkt is van groot belang voor de verwerking. De behoefte is groot om de verwarring die gezaaid is, de mist, de zelftwijfel door de subtiele woorden maar met verborgen akelige lading op te laten lossen als sneeuw voor de zon, zodra doordringt dat het waar is wat je ooit wel voelde: dat het niet oké was.

Mijn vrienden en bekenden die werkelijk wisten waar ze het over hadden zijn een zegening voor me geweest. Hun erkenning en support stelde me in staat om voor mezelf ook te erkennen dat er sprake was van emotioneel misbruik en narcisme. En dat maakte me vrij. Opnieuw. Het besef over hoe belangrijk zulke erkenning is heeft me doen besluiten om in mijn werk ook beschikbaar te willen zijn voor andere slachtoffers van emotioneel misbruik en narcisme.

 

Inmiddels gaat het heel goed met mij. Ik ben al jaren in remissie, ik voel me goed en ben zelfs zo goed hersteld dat mijn grote verlangen weer waarheid is: mijn werk weer doen. Er zijn.

Ik hoop jou daarbij ook te mogen ontmoeten...

 

Joan

september 2020 

 

Vooral was ik geraakt door haar onvoorwaardelijke liefde 

voor mensen en de wereld, haar analysevermogen, haar aandachtig luisteren

en het bieden van veiligheid in haar bijzijn.

Met warmte en betrokkenheid, 

waarbij ze ook makkelijk deelt uit eigen ervaringen.

Met op zijn tijd humor en een schaterlach is ze in staat om je te laten zien,

beter nog  te laten voelen en ervaren -  wie jij werkelijk bent.

Ontdaan van alle belemmerende misverstanden en schuldgevoelens!

Daan, 43 (deelnemer aan een weekend over pesten)

voor de aarde en haar natuur. In de Interfaith stroming worden alle dogma's ter zijde gelegd en is iedereen welkom zoals hij of zij is. Voor mij is dit een logische aanvulling op mijn therapeutisch werk. Binnen de spirituele tak van mijn werk zul je me gericht hiermee aan het werk zien, binnen de therapeutische tak (uiteraard) niet, tenzij dat door de cliënt gewenst is.

 ©2020 by Joan Elkerbout/Speelplaats voor de Ziel     KvK: 80364969     ethiek     privacyverklaring     algemene voorwaarden     contact